تبلیغات 
13 فروردین 1388
برای تو می نویسم
برای تو می نویسم که بودنت بهار و نبودنت خزانی سرد است
تویی که تصور حضورت سینه بی رنگ کاغذم را نقش سرخ عشق می زند
در کویر قلبم از تو برای تو می نویسم
ای کاش در طلوع چشمان تو زندگی می کردم
تا مثل باران هر صبح برایت شعری می سرودم
آن گاه زمان را در گوشه ای جا می گذاشتم و به شوق تو اشک می شدم
و بر صورت مه آلودت می لغزیدم
ای کاش باد بودم و همه عصر را در عبور می گذراندم
تا شاید جاده ای دور هنوز بوی خوب پیراهنت
را وقتی از آن می گذشتی در خود داشته باشد
که مرهمی شود برای دلتنگی هایم .
اینم از نامه لیلی به مجنون
حیف از آن رابطهی انسانی - كه چنین شد كه خودت میدانی
عشق وقتی بشود داتكامی - حاصلش نیست به جز ناكامی
نازنین خورده مگر گرگ تو را - برده یا داتنت و داتارگ تو را
بهرت ای میل زدم پیشترك - جای سابجكت نوشتم : به درك
به درك گر دل من غمگین است - به درك گر غم سنگین است
به درك رابطه گر خورده ترك - قطع آن هم به جهنم به درك
آنقدر دلخورم از این ایمیلم - كه به این رابطه هم بی میلم
مرگ لیلی نت و مت را ول كن - همه را جای OK كنسل كن
OFF كن كامپیوتر را جانم - یار من باشد و ببین من ON ام
اگرت حرفی و پیغامی هست - روی كاغذ بنویس با دست
نامه یك حالت دیگر دارد - خط تو لطف مكرر دارد
خسته از Font و ز Format شدهام - دلخور از گردالی @ (ات) شدهام
كرد ریپلای به لیلی مجنون - كه دلم هست از این سابجكت خون
باشه فردا تلفن خواهم كرد - هر چه گفتی كه بكن خواهم كرد
زودتر پیش تو خواهم آمد - هی مرتب به تو سر خواهم زد
راست گفتی تو عزیزم لیلی - دیگر از من نرسد ایمیلی
نامهای پست نمودم بهرت - به امیدی كه سرآید قهرت...
از طرف دوست عزیزم SAGHI
رویا
باز من ماندم و خلوتی سرد
خاطراتی ز گذشته ای دور
یاد عشقی که با حسرت و درد
رفت و خاموش شد در دل گور
روی ویرانه های امیدم
دست افسونگری شمعی افروخت
مرده ای چشم پر آتشش را
از دل گور بر چشم من دوخت
ناله کردم که ای وای این اوست
در دلم از نگاهش هراسی
خنده ای بر لبانش گذر کرد
کای هوسران مرا می شناسی
قلبم از فرط اندوه لرزید
وای بر من که دیوانه بودم
وای بر من که من کشتم او را
وه که با او چه بیگانه بودم
او به من دل سپرد و به جز رنج
کی شد از عشق من حاصل او
با غروری که چشم مرا بست
پا نهادم به روی دل او
من به او رنج و اندوه دادم
من به خاک سیاهش نشاندم
وای بر من خدایا خدایا
من به آغوش گورش کشاندم
در سکوت لبم ناله پیچید
شعله شمع مستانه لرزید
چشم من از دل تیرگی ها
قطره اشکی در آن چشم ها دید
همچو طفلی پشیمان دویدم
تا که در پایش افتم به خواری
تا بگویم که دیوانه بودم
می توانی به من رحمت آری
دامنم شمع را سرنگون کرد
چشم ها در سیاهی فرو رفت
ناله کردم مرو ، صبر کن ، صبر
لیکن او رفت بی گفتگو رفت
وای برمن که دیوانه بودم
من به خاک سیاهش نشاندم
وای بر من که من کشتم او را
من به آغوش گورش کشاندم
ما کجا و عشق ؟
رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن
به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن
بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق
تقصیر چشمای تو بود ، وگرنه ما کجا و عشق ؟
سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت
بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت
تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس
تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس
عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم
وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم
رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن
به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن
هنوز یه قطره اشکتو به صد تا دریا نمی دم
یه لحظه با تو بودنو به عمر دنیا نمی دم
همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم
قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم
دفتر عشـــق که بسته شـد
دفتر عشـــق که بسته شـد
دیـدم منــم تــموم شــــــــــــــــــدم
خونـم حـلال ولـی بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدون
به پایه تو حــروم شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
اونیکه عاشـق شده بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود
بد جوری تو کارتو مونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
برای فاتحه بهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
حالا باید فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
تــــموم وســـعت دلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو
بـه نـام تـو سنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم
غــرور لعنتی میگفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
بازی عشـــــقو بلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
از تــــو گــــله نمیکنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
از دســـت قــــلبم شاکیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
چــرا گذشتـــم از خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم
چــــــــراغ ره تـاریکــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیم
دوسـت ندارم چشمای مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن
فردا بـه آفتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه
چه خوب میشه تصمیم تــــــــــــــــــــــــــــــــو
آخـر مـاجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه
دسـت و دلت نلــــــــــــــــــــــــرزه
بزن تیر خــــــــــــــــــلاص رو
ازاون که عاشقــــت بود
بشنواین التماسرو
ــــــــــــــــــــــ
ـــــــــــــــ
ـــــــــــ
ـــــــ
گاه با خود می اندیشم
گاه با خود می اندیشم
خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟!
آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی می شنوی
کاشکی می دیدم روی تو را بی قید
شانه بالا زدنت را
و تکان دادن دستت که مهم
نیست زیاد
و تکان دادن سر را که عجب !
عاقبت مرد
من به خود می گویم: چه کسی باور
کرد؟
: LOVE means
عشق یعنی یه حس پاک بچهگونه.
عشق یعنی خاطرههای سبز با هم بودن.
عشق یعنی هر شب تا صبح با رویای تو زندگی کردن.
عشق یعنی هر روز تا شب دغدغه ی دوباره دیدنت رو داشتن.
عشق یعنی هر هفته منتظر یه هفته ی جدید باشی که شاید صبح دولت عشقت بدمد.
عشق یعنی هر بار که بعد عمری میای، زود ناز میکنی و میگی که میخوای بری و حسابی کار داری.
عشق یعنی توی هر بار دیدنت فکر کنم که این آخرین باری که این شانس رو داشتم و خدا میدونه که بازم شانس بیارم یا نه.
عشق یعنی تلاش کردن و فکرهای بلندپروازانه داشتن. فکرایی برای داشتن ابدی تو، فکرایی برای دیدن همیشهگی تو، تلاشی برای عاشقانهگی تو.
عشق یعنی که صبح از خواب پاشی و ببینی همه ی این حرفا و ماجراها و داستانهای عشقولانه رو تو خواب و رویای یه شب تابستونی یا پاییزی دیدی! باورت میشه؟؟
عشق یعنی همین، همین تعجب یهواکی، همین غیرمنتظرگی اتفاق، همین اومدن و رفتنهای یهباره، همین زندگی عجیب غریب و حس جوونی، عشق یعنی همین، همین و بس!!
ایران ای سرای امید
ایران ای سرای امید
بر بامت سپیده دمید
بنگر كزین ره پر خون
خورشیدی خجسته رسید
اگر چه دلها پر خون است
شكوه شادی افزون است
سپیده ما گلگون است ِ وای گلگون است
كه دست دشمن در خون است
ای ایران غمت مرساد
جاویدان شكوه تو باد
راه ما راه حق راه بهروزی است
اتحاد اتحاد رمز پیروزی است
صلح و آزادی جاودانه در همه جهان خوش باد یادگار خون عاشقان،
ای بهار تازه جاودان در این چمن شكفته باد
!!YAHOO
دوباره شب شد و من بیقرارم... كانكت كن زود بیا در انتظارم
بیا من امدم پای مسنجر ....شدم محسور اوای مسنجر
بیا هارد دلت را ما ببینیم ... گلی از گنج هوم پیجت بچینیم
بیا ایكون نمای بی نشانم ... كه من جز ادرس میلت ندارم
بیا فرهاد باز بی تو غش كرد ... و حتی هارد دیسكم هم كش كرد
بیا ای عشق دات كام عزیزم ... به پای تو دبلیو ها بریزم
مرا در انتظار خویش مگزار ... ویا زاندازه ان بیش مگزار
بیا ای حاصل سرچ جهانی ... بیا اجرا كن ان فایل نهانی
بیا در دل تورا كم دارم امشب ... حدودا صد مگی غم دارم امشب
اگر ایی دعایت مینمایم ... دعا تا بینهایت مینمایم
اگر ایی دعای من همین است ... ویا نقل به مضمون اش چنین است:
مبادا لحظه ای دی سی شوی یار.. جدا از پای ان پی سی شوی یار
مبادا نام مارا پاك سازی ..و كاخ ارزو را خاك سازی
بمان تا جاودان اندر دل من .... بمان تا حل شود هر مشكل من
دانشجویان جهان
ژاپن: بشدت مطالعه می کند و برای تفریح ربات می سازد!
مصر: درس می خواند و هر از گاهی بر علیه حسنی مبارک، در و پنجره دانشگاهش را می شکند!
هند: او پس از چند سال درس خواندن عاشق دختر خوشگلی می شود و همزمان برادر دوقولویش که سالها گم شده بود را پیدا می کند. سپس ماجراهای عاشقانه و اکشنی پیش می آید و سرانجام آن دو با هم عروسی می کنند و همه چیز به خوبی و خوشی تمام می شود!
عراق: مدام به تیر ها و خمپاره های تروریست ها جاخالی می دهد ودر صورت زنده ماندن درس می خواند!
چین: درس می خواند و در اوقات فراغت مشابه یک مارک معروف خارجی را می سازد و با یک دهم قیمت جنس اصلی می فروشد!
اسرائیل: بیشتر واحدهایی که او پاس کرده، عملی است او دوره کامل آموزشهای رزمی و کماندویی را گذرانده! مادرزادی اقتصاد دان به دنیا می آید!
گینه بی صاحاب: او منتظر است تا اولین دانشگاه کشورش افتتاح شود تا به همراه بر و بچ هم قبیله ای درس بخواند!
کوبا: او چه دلش بخواهد یا نخواهد یک کمونیست است و باید باسواد باشد و همینطور باید برای طول عمر فیدل کاسترو و جزجگر گرفتن جمیع روسای جمهوری امریکا دعا کند!
پاکستان: او بشدت درس می خواند تا در صورت کسب نمره ممتاز، به عضویت القاعده یا گروه طالبان در بیاید!
اوگاندا: درس می خواند و در اوقات بیکاری بین کلاس؛ چند نفر از قبیله توتسی را می کشد!
انگلیس: نسل دانشجوی انگلیسی در حال انقراض است و احتمالا تا پایان دوره کواترناری منقرض می شود ولی آخرین بازماندگان این موجودات هم درس می خوانند!
و اما ایران:
عاشق تخم مرغ است!
سرکلاس عمومی چرت می زند و سر کلاس اختصاصی جزوه می نویسد!
سیاسی نیست ولی سیاسی ها را دوست دارد ...
معمولا لیگ تمام کشورهای بالا را دنبال می کند!
عاشق عبارت « خسته نباشید» است، البته نیم ساعت مانده به آخر کلاس!
هر روز دو پرس از غذای دانشگاه را می خورد و هر روز به غذای دانشگاه بد و بیراه می گوید!
او سه سوته عاشق می شود!
اگر با اولی ازدواج کرد که کرد ... وگرنه سیکل عاشق شدن و فارغ شدن او بارها تکرار می شود!
جزء قشر فرهیخته جامعه محسوب می شود ولی هنوز دلیل این موضوع مشخص نشده؛ که چرا صاحبخانه ها جان به عزرائیل می دهند ولی خانه به دانشجوی پسر نمی دهند!
او چت می کند!
خیابان متر می کند ...
و در یک کلام عشق و حال می کند!
نسل دانشجوی ایرانی درسخوان ... در خطر انقراض است
برای شکوفه عزیزم
فیس بوکم را نبین ٬
صورت زارم ببین کز هجر زیبای نگاری نازنین ٬
می خروشد گرم گرم .
در ایمیلم التهاب و خنده نیست ٬
دست هایم را ببین لرزان و پر گل از نیاز ٬
در مسیجم نقطه ها و صد ها خطوط ٬
این پیامم را ببین آرام در چشمان من ٬
سرچ را در صفحه ی یاهو نبین ٬
روح من از هو هزاران لایه های پیچ و پیچ .
سایت و وبلاگ و ایمیل و فیس بوک ٬
صد کامنت و صد پیام و صد نوا در یوتیوب ٬
حافظه ٬ رم ٬ موس و کیبورد و مانیتور ٬ دسکتاپ ٬
یا که لپ تاپی به پهنای برند و آپ تو دیت .
گیم و فیلم و صد نوا از صد هزاران مرد و زن ٬
چشمه ی زقوم ویندوز و بسی چشمان شرم .
من فدای لحظه ی چشمان لیلی ٬
من غلام حلقه در گوش در گلزار عشق ٬
من نوا خوانم ٬
نوا خوان رخ سرو سمن ...
شعر : اسفندیار کوهی
پدرم این جوری بود وقتی من
چهار ساله كه بودم فكر می كردم پدرم هر كاری رو می تونه انجام بده
پنج ساله كه بودم فكر می كردم پدرم خیلی چیزها رو می دونه
شش ساله كه بودم فكر می كردم پدرم از همة پدرها باهوش تر
هشت ساله كه شدم ، گفتم پدرم همه چیز رو هم نمی دونه
ده ساله كه شدم با خودم گفتم ! اون موقع ها كه پدرم بچه بود همه چیز با حالا كاملا فرق داشت
....دوازده ساله كه شدم گفتم ! خب طبیعیه ، پدر هیچی در این مورد نمی دونه
دیگه پیرتر از اونه كه بچگی هاش یادش بیاد
چهارده ساله كه بودم گفتم : زیاد حرف های پدرمو تحویل نگیرم اون خیلی اُمله
شانزده ساله كه شدم دیدم خیلی نصیحت می كنه گفتم باز اون گوش مفتی گیر اُورده
هجده ساله كه شدم . وای خدای من باز گیر داده به رفتار و گفتار و لباس پوشیدنم همین طور بیخودی به آدم
گیر می ده عجب روزگاریه
بیست و یك ساله كه بودم، پناه بر خدا بابا به طرز مأیوس كننده ای از رده خارجه
بیست و پنج ساله كه شدم دیدم كه باید ازش بپرسم ، زیرا پدر چیزهای كمی درباره این موضوع می دونه، زیاد
با این قضیه سروكار داشته
سی ساله بودم به خودم گفتم بد نیست از پدر بپرسم نظرش درباره این موضوع چیه هرچی باشه چند تا پیراهن
از ما بیشتر پاره كرده و خیلی تجربه داره
چهل ساله كه شدم مونده بودم پدر چطوری از پس این همه كار بر میاد ؟ چقدر عاقله ، چقدر تجربه داره
پنجاه ساله كه شدم حاضر بودم همه چیز رو بدم كه پدر برگرده تا من بتونم باهاش دربارة همه چیز حرف بزنم ! ، اما افسوس كه قدرشو ندونستم، خیلی چیزها می شد ازش یاد گرفت .
